Ustalenie przeznaczenia terenu następuje w:
- a) decyzji o warunkach zabudowy;
- b) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; odpowiedź prawidłowa
- c) studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy.
O co pyta to pytanie
Przeznaczenie terenu jest kluczowym czynnikiem wpływającym na wartość nieruchomości. Jego ustalenie następuje w dokumentach planistycznych gminy, które określają dopuszczalne sposoby zagospodarowania. Pytanie dotyczy tego, który z tych dokumentów jest wiążący dla ustalenia przeznaczenia.
Omówienie odpowiedzi
Odpowiedź a) nieprawidłowa
decyzji o warunkach zabudowy;
Decyzja o warunkach zabudowy nie ustala przeznaczenia terenu, lecz określa warunki zabudowy dla konkretnej inwestycji na terenie nieobjętym planem miejscowym. Przeznaczenie terenu jest w niej jedynie analizowane na podstawie istniejącego zagospodarowania i planów, ale nie jest samodzielnie ustalane. Decyzja ta jest aktem indywidualnym, a nie planistycznym.
Odpowiedź b) prawidłowa
miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, który wiążąco ustala przeznaczenie terenu oraz zasady jego zagospodarowania. Jest to podstawowy dokument planistyczny, który określa, jakie funkcje (np. mieszkaniowe, usługowe) mogą być realizowane na danym obszarze. Jego ustalenia są powszechnie obowiązujące.
Odpowiedź c) nieprawidłowa
studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy.
Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest dokumentem określającym politykę przestrzenną gminy, ale nie jest aktem prawa miejscowego. Nie ustala ono wiążąco przeznaczenia terenu, a jedynie wskazuje kierunki i uwarunkowania. Dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nadaje tym kierunkom moc prawną.
Podstawa prawna
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjątkiem są sytuacje, gdy plan nie został uchwalony - wówczas przeznaczenie terenu ustala się na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko dla konkretnej inwestycji, a nie w sposób generalny. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, o którym mowa w art. 9 tej ustawy, jest aktem polityki wewnętrznej gminy i nie ma mocy prawa miejscowego.
Przepis: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ust. 1
Jak to wraca na egzaminie
Zagadnienie to często pojawia się w pytaniach dotyczących hierarchii dokumentów planistycznych. Bywa mylone z rolą studium, które jest mylnie uważane za akt wiążący. Warto zapamiętać, że tylko miejscowy plan ma moc powszechnie obowiązującą, a decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie uzupełnieniem dla terenów bez planu.
Zapamiętaj
- Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest jedynym aktem prawa miejscowego, który wiążąco ustala przeznaczenie terenu.
- Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego.
- Decyzja o warunkach zabudowy nie ustala przeznaczenia terenu, a jedynie określa warunki zabudowy dla konkretnej inwestycji.
Pytanie pochodzi z arkusza państwowego egzaminu na uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, publikowanego przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii wraz z kluczem odpowiedzi.
To pytanie wracało na egzaminie 3 razy: 7 lipca 2022, 23 marca 2023 i 17 września 2024 r.