Szacuś.pl - testy na uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego

Wysokość zabudowy

Definicja ustawowa

różnicę pomiędzy wysokością: a) najwyżej położonego punktu budynku na dachu, ścianie lub attyce, z wyłączeniem komina, nadbudówki mieszczącej maszynownię dźwigu lub innego pomieszczenia technicznego oraz wyjścia z klatki schodowej, a średnią wysokością najniższego i najwyższego poziomu terenu mierzoną na obwodzie rzutu poziomego ścian zewnętrznych budynku, b) najwyżej i najniżej położonego nad poziomem terenu punktu budowli.

ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2026 poz. 538), art. 2 pkt 30

Co to znaczy w praktyce

Wysokość zabudowy to parametr urbanistyczny określający maksymalną dopuszczalną wysokość budynku lub budowli. Dla budynków liczy się ją jako różnicę między najwyższym punktem (np. kalenica dachu, attyka, z wyłączeniem kominów i urządzeń technicznych) a średnią wysokością terenu wokół budynku. Dla budowli jest to różnica między najwyższym a najniższym punktem nad poziomem terenu. Definicja ta jest istotna przy ustalaniu zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Na egzaminie

Na egzaminie państwowym pojęcie to pojawia się w kontekście interpretacji zapisów planu miejscowego oraz określania parametrów zabudowy. Należy pamiętać o wyłączeniach (kominy, maszynownie dźwigów) oraz o sposobie pomiaru średniego poziomu terenu.

Nie mylić z

  • wysokość budynku
  • wysokość kondygnacji
  • gabaryt budynku

Pytania egzaminacyjne z tym pojęciem