Nadziemna intensywność zabudowy
Definicja ustawowa
stosunek sumy powierzchni kondygnacji nadziemnych budynków zlokalizowanych na: a) działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, b) terenie do powierzchni tego terenu - w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2026 poz. 538), art. 2 pkt 32
Co to znaczy w praktyce
Nadziemna intensywność zabudowy to wskaźnik urbanistyczny określający, jak intensywnie można zabudować działkę lub teren budynkami nadziemnymi. Oblicza się go jako stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków do powierzchni działki (w przypadku planu miejscowego) lub terenu (w przypadku decyzji o warunkach zabudowy). Wskaźnik ten nie uwzględnia kondygnacji podziemnych, co odróżnia go od całkowitej intensywności zabudowy. Jest kluczowy przy określaniu dopuszczalnej wielkości zabudowy na danym obszarze.
Na egzaminie
Na egzaminie państwowym pojęcie to może pojawić się w kontekście interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Należy uważać na rozróżnienie między intensywnością nadziemną a całkowitą oraz na prawidłowe obliczanie powierzchni kondygnacji (np. czy wlicza się antresole).
Nie mylić z
- intensywność zabudowy
- wskaźnik zabudowy
- powierzchnia zabudowy