Powierzchnia kondygnacji
Definicja ustawowa
powierzchnię rzutu poziomego kondygnacji, mierzoną po zewnętrznym obrysie rzutu poziomego ścian zewnętrznych tej kondygnacji, z wyłączeniem powierzchni balkonów, logii i tarasów.
ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2026 poz. 538), art. 2 pkt 33
Co to znaczy w praktyce
Jest to miara powierzchni danej kondygnacji budynku, określana na podstawie rzutu poziomego. Mierzy się ją po zewnętrznym obrysie ścian zewnętrznych, co oznacza, że uwzględnia się grubość ścian. Z definicji wyłączone są balkony, loggie i tarasy, które nie wliczają się do tej powierzchni. Pojęcie to jest kluczowe przy obliczaniu wskaźników urbanistycznych, takich jak intensywność zabudowy.
Na egzaminie
Na egzaminie państwowym pojęcie to może pojawić się w kontekście obliczania powierzchni całkowitej budynku lub wskaźników zagospodarowania działki. Należy pamiętać, że definicja dotyczy każdej kondygnacji osobno, a nie sumy kondygnacji. Ważne jest też odróżnienie od powierzchni użytkowej czy netto.
Nie mylić z
- powierzchnia użytkowa
- powierzchnia całkowita
- powierzchnia zabudowy
Pytania egzaminacyjne z tym pojęciem
- W świetle ustawy o podatku od spadków i darowizn za powierzchnię użytkową budynku uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach podziemnych i naziemnych z wyjątkiem:
- Wg normy PN - ISO 9836 powierzchnię całkowitą kondygnacji budynku mierzy się:
- Wg normy PN - ISO 9836 powierzchnię całkowitą kondygnacji budynku mierzy się :
- Powierzchnia kondygnacji netto w świetle normy PN ISO 9836 dzieli się na powierzchnię: